در يكي از اين تحقيقات مشخص شد كه از تعداد 28 فرد مورد آزمايشي كه اضافه وزن داشتند و با سرعت هاي متفاوت غذا مي‌خوردند، آنهايي كه سرعت غذا خوردنشان بيشتر بود طبعا بيشتر غذا مي‌خوردند و احساس سيري بسيار ديرتر به آنها دست مي‌داد و در نتيجه هر روز مقدار بيشتر كالري وارد بدن خود كرده و چاق تر مي‌شدند.
در حالي كه هر چه سرعت خوردن غذا كمتر مي‌شد، فرد كمتر وزن اضافه مي‌كرد و جالب اينكه تا حتي ساعت ها پس از غذا خوردن احساس سيري در آنان باقي مي‌ماند.
آنچه كه در نهايت محققان از آن اطمينان يافتند اين است كه افرادي كه سريع تر غذا مي‌خورند احساس سيري را در خود به تعويق مي‌اندازند و از آنجايي كه احساس سيري از شكم نمي آيد و توسط مغز صادر مي‌شود، اين فرمان علي رغم پر بودن معده اعلام نمي‌شود و فرد به خوردن خود ادامه مي دهد، زيرا حدود 20 دقيقه زمان مي‌برد تا بدن به مغز اعلام كند كه سیر شده است. در طول اين زمان فردي كه با سرعت غذا مي خورد همچنان در حال قورت دادن پشت سر هم لقمه هاي غذاست.
نتايج نشان می دهد هر فردي حداقل بايد هر لقمه خود را حدود 20 بار بجود تكيه دارد، زیرا فردي كه در هر دقيقه 5 لقمه را در دهان مي‌گذارد تا پايان غذا، حدود 100 لقمه غذا بيش از آنچه كه بدنش احتياج دارد به معده‌اش مي‌فرستد.
20دقيقه زمانی که لازم است تا مغز دستور نخوردن غذا را صادر کند، زمان طولاني است، اما محققان دليل آن را هم زمان بردن براي رسيدن غذا از دهان به معده و سپس روده عنوان كرده اند. اين روده است كه به مغز مي گويد پُر شده است و بايد دستور غذا نخوردن صادر شود.